• 
• 
• 
• 
• 
• 

de verleiding van harry faust

12 apr 2012, 12.00 uur

Er zijn zo van die dagen dat mijn gedachten vol genoegen afdwalen naar mooie herinneringen. Herinneringen aan bepaalde concerten, ultieme Spinal Tap belevenissen of het raken van die ene, ultieme noot. Zo denk ik nog vaak aan De Verleiding van Harry Faust, een rockopera die we met The Troupe maakten, ergens in 2007.

Persoonlijk heb ik een hekel aan het adagium Vroeger Was Alles Beter, maar voor deze voorstelling wil ik graag een uitzondering maken. Niet omdat de voorstelling zo briljant was. Niet omdat de pers er zo lovend over was. Niet omdat de zalen uitpuilden door de publieke belangstelling. Niet omdat de ontstaansgeschiedenis een schoolvoorbeeld is van Hoe maak in een muziektheatervoorstelling?

De Verleiding van Harry Faust is een spin-off van het project dat we van 2003 tot en met 2006 hebben gedaan, de concertante uitvoering van Frank Zappa's Joe's Garage. Toen we deze rockopera zo'n veertig à vijftig keer hadden gespeeld, dachten we: ‘OK, dat kunstje gaan we zelf ook eens een keer proberen’. Frans van Deursen kwam op het geniale idee om een moderne versie te maken van Goethe's Faust. In het scenario transformeerde Frans het oerkarakter naar de huidige tijdgeest. Een tijd waarin alles lijkt te draaien om het scoren van 15 minutes of fame. Waarin elke zichzelf respecterende nitwit bereid is zijn ziel en zaligheid te verkopen, teneinde met zijn kokosnoot op tv te komen. Een tijd waarin talent allang geen voorwaarde meer is voor succes.

Het scenario was een stevige cathalysator waaruit al snel een overvloed aan ideeën rolde. Er werden heel veel verse noten gebakken en er werden plannen gesmeed om door middel van projecties het een en ander visueel aan te kleden. Plannen genoeg, maar dat kon je niet zeggen van geld en (dus) tijd. Deze productie moest zijn eigen broek ophouden en daarom sneuvelden al snel de mooiste ideeën. En natuurlijk was er veel te weinig tijd om te repeteren en te kneden.

Dat hier een voorstelling uitrolde mag een klein wonder heten. Temeer omdat het, anno 2012, bijna een eeuwigheid geleden lijkt dat je een dergelijke voorstelling kan maken en in de theaters kan brengen. Met acht gelijkgestemden toewerken naar een ultiem doel, dat is wat deze happening uniek maakte. Ik had het voor geen goud willen missen.

En ach, wie weet valt het allemaal wel mee met dat Vroeger Was Alles Beter. Op dit moment worden er in ieder geval volop nieuwe plannen gestoofd.

archief